Post Image

“Αφιερωμένο εις ένδειξη σεβασμού και αγάπης στον αγαπητό και καταξιωμένο Αχαιό δάσκαλό μας κ. Μπαζιώτη Παναγιώτη”.

Από τις πέντε ενότητες του προσωπικού μου αρχείου των απομνημονευμάτων επιλέγω την δεύτερη ενότητα που αναφέρομαι στις «Παιδικές αναμνήσεις 1939-1949».

Σήμερα, 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 1998, με το πλήρωμα του χρόνου του μισού αιώνα και με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, έχουμε χρέος, ως άνθρωποι και ως Χριστιανοί, να φέρουμε στη μνήμη μας και να θυμηθούμε μια σημαντική μορφή της σχολικής μας περιόδου, τον αγαπητό και αξέχαστο δάσκαλό μας κ. Μπαζιώτη Παναγιώτη.

Τα χρόνια εκείνα δεν αφήνουν αδιάφορο κανέναν από όσους τα έζησαν και θυμούνται το δάσκαλό τους, τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα ή και όσους θα θαμποθυμούνται σαν μακριές εικόνες της πρώτης παιδικής εφηβικής τους ηλικίας.

Οι πρώτες αναμνήσεις δεν επιβάλλονται στον ψυχικό μας κόσμο επειδή είναι οι πιο έντονες αλλά γιατί συνδέονται με γεγονότα της πρώτης παιδικής μας ηλικίας, γεγονότα που ερμηνεύονται έχοντας γενικό ΑΠΟΛΥΤΟ και προσανατολικό χαρακτήρα. Το ΑΠΟΛΥΤΟ σε όλο το μεγαλείο μιας υπερβατικής αρχής που είναι η κοινή πηγή φύσης και πνεύματος. Γι’ αυτό δεν έβαλα κανέναν κανόνα. Αφήνω τη σκέψη μου να ξεχειλίσει. Γράφω όπως μιλώ με όλες τις αταξίες και ακαταστασίες της γλώσσας που μιλούμε όλοι. Σκοπός μου δεν είναι να προβάλλω μια εικόνα μιας πεθαμένης εποχής αλλά να θυμίσω στις φίλες και φίλους συμμαθητές μου να σκεφθούν και, αν είναι δυνατό, να ξυπνήσω μέσα τους την όμορφη και χαρούμενη παιδική και σχολική εποχή που ζήσαμε. Μια εποχή που σφράγισε την μετέπειτα πορεία και την όλη εξέλιξη της ζωής μας, της οποίας τον κύριο και καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο δάσκαλός μας. Μια τέτοια αναδρομή μνήμης με ιστορικό περιεχόμενο είναι φυσικό να έχει και τις αδυναμίες της. Γι’ αυτές ζητώ προκαταβολικά την κατανόηση από τους αναγνώστες.

Και τώρα, με οδηγό την μνήμη, αξίζει μια πτήση στο ένδοξο παρελθόν και να δούμε τι πληροφορίες μας δίνουν.

Το μεγάλο σεβασμό που ’νιωθε για τον Αριστοτέλη ο Αλέξανδρος, μας τον φανερώνουν τα χαρακτηριστικά τούτα λόγια: «Στον πατέρα μου οφείλω το ΖΗΝ, αλλά στο δάσκαλό μου το ΕΥ ΖΗΝ». Δηλαδή, στον πατέρα μου οφείλω τη ζωή, αλλά και στο δάσκαλό μου οφείλω την ομορφιά της ζωής.

Ήταν το φθινόπωρο του 1946 στο Δημοτικό Σχολείο της τότε (Νέας) Καρυώτισσας Πέλλας, της Ιστορικής Ιεράς και Ένδοξης Μακεδονίας και μόλις δύο χρόνια μετά την άτακτη φυγή των κατακτητών της τετραετούς τριπλής μαύρης κατοχής στην Ελλάδα μας, και μέσα από αντίξοες συνθήκες για την εποχή εκείνη, ξαφνικά πρόβαλλε ο ήλιος της δικαιοσύνης με τη λαμπρά παρουσία του νέου μας δασκάλου κ. Μπαζιώτη, ηλικίας τότε 35 ετών, αυτό το φθινόπωρο δεν έμοιαζε όπως τ’ άλλα που είχαμε συνηθίσει. Βεβαίως γνωρίσαμε και άλλους δασκάλους εξίσου αξιόλογους και αγαπητούς και τους οποίους δεν ξεχνούμε. Εκείνον όμως που δεν έχουμε το δικαίωμα και δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ποτέ είναι ο (δικός μας) δάσκαλος, ο αγαπητός και καταξιωμένος κ. Μπαζιώτης Παναγιώτης.

Για τον δάσκαλό μας τόσα μόνο λέγουμε.

Ότι υπήρξε ΑΣΤΗΡ πρώτου μεγέθους. Ο λόγος καλλιτεχνικός πάντα με την Ιστορία, με την ικανότητα δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας που υποχρέωνε τον μαθητή στην προσήλωση προσφέροντας τη διδαχτική τροφή με την γλωσσική μορφή της καθαρά ομιλούμενης γλώσσας, μας φαινόταν αρκετά προοδευτική, πράγμα σημαντικό που ξέφευγε από αυτή που είχαμε συνηθίσει από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Αλήθεια, ποιός δε θυμάται τις Κυριακές και εορτές με μπροστάρη οδηγό την Ελληνική Σημαία, πλαισιωμένο το ύφασμα από κρόσσια χρυσαφί με το γυαλιστερό μπρούτζινο σταυρό στην κορυφή και ντυμένο από μπλε βελούδινο ύφασμα το κοντάρι του, σίγουρα ο σημαιοφόρος θα ένιωθε υπερήφανος γιατί στα χέρια του δεν κρατούσε μόνο τα Ιερά χρώματα αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Ακόμη, ένιωθε διπλή υπερηφάνεια όταν κάποτε και αυτός ήταν πλαισιωμένος από δύο πανέμορφες σήμερα γιαγιάδες. Πίσω ακολουθούσαν τα παιδιά για το καθιερωμένο εκκλησιαστικό κάλεσμα.

Σήμερα, σπάνια ή αν θέλετε σχεδόν ποτέ, δεν βλέπω παρόμοια εικόνα εκτός Εθνικών εορτών. Εύχομαι η Καρυώτισσα να μη γονάτισε σ’ αυτήν την απειλή.

Επίσης, στα πλαίσια των Εθνικών εορταστικών εκδηλώσεων της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου στις καταθέσεις στεφάνων στους ΗΡΩΕΣ, που γίνεται στο Ηρώο εντός του προαυλίου της Κοινότητάς μας, ποιός δε θυμάται το δάσκαλό μας με τα φλογερά του λόγια (από στήθους), ξαναζωντάνευε τους ηρωικούς αγώνες των προγόνων μας μπάζοντας στις ψυχές των παιδιών το νόημα κάποιον έντονων αρετών που γίνονται από τον απόλυτο σεβασμό προς την αλήθεια, από το αίσθημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, από την αποτελεσματική φιλανθρωπία, από κάποια χαρίσματα που τονώνουν την ενέργεια για θυσία και αυταπάρνηση, με στόχο πάντα το συμφέρον του ΕΘΝΟΥΣ και της ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Συγκινητικός πάντα ο λόγος του και στις θεατρικές παραστάσεις της 25ης Μαρτίου, ημέρα Εθνικής εορτής και εις πάσαν εκδήλωσή του η γοητεία του λόγου του δεν ήτο δυνατό παρά να ασκεί ανέκαθεν ακαταμάχητη επίδραση. Ο κ. Μπαζιώτης δίδαξε επί μακρά έτη και μένει πιστός εις την πρόθεση αυτή και ανεπηρέαστος από οιανδήποτε άλλη σκέψη απ’ αρχής μέχρι τέλους του έργου του, στόχος του οποίου ήταν το πολύτιμο και άφθονο υλικό για την συγκομιδή που άφησε πίσω του.

Η συνθετική του ικανότης προκαλούσε ανεπιφύλακτα τον θαυμασμό αλλά και ιδιαίτερη αγάπη και σεβασμό, όταν επί παράδειγμα μετά την ώρα των μαθημάτων (παιδί κι αυτός με τα παιδιά γινόταν). Συχνά, μια διακοπή της ώρας διδασκαλίας δεν πήγαινε χαμένη, γιατί γνώριζε πώς να την αξιοποιεί και να την κάνει δημιουργική και ωφέλιμη πράξη. Από τις πράξεις του αυτές αποδεικνύεται δυναμικά και εύστοχα το ‘λέγειν και πράττειν’. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο έπαινος είναι λόγος που εμφανίζει το μέγεθος της αρετής του ανθρώπου. Πρέπει επομένως οι πράξεις να παρουσιάζονται ως ενάρετες και αυτό απέδειξε ο κ. Μπαζιώτης καθώς παρατάσσονται πολλές και όμοιες πράξεις και που αποτελεί ένδειξη ΑΡΕΤΗΣ και μάλιστα Ελευθέρας ΘΕΛΗΣΕΩΣ. Δόξα και τιμή είναι το να θεωρείται κανείς από όλους ως σπουδαίος ευεργέτης. Η απονεμόμενη σε κάποιον τιμή αποτελεί επίσης κορυφαίο γεγονός για όλο τον πολιτισμένο κόσμο. Καθώς λέγει ο Αριστοτέλης: «Και το ευ ποιείν και το ευ πάσχειν των ιδεών». Επομένως και το να ευεργετεί και να ευεργετείται παρέχουν ευχαρίστηση. Με την τελευταία αυτή επισήμανση και κατά την ταπεινή μου γνώμη έχω να προτείνω προς τον κ. Αρβανίτη Χρήστο, πρόεδρο, και σε όλα τα μέλη της Κοινότητας Καρυώτισσας Πέλλας, για το προσφερόμενο έργο, να δοθεί Τιμητική Διάκριση δια χρυσούν Μετάλλιον του Αριστοτέλους μετά Διπλώματος Τιμής προς τον Αξιότιμον κ. Μπαζιώτη Παναγιώτη, Δάσκαλο δια την μεγάλην του προσφορά στην Πολιτισμική, Πολιτιστική και Κοινωνική ανάπτυξη του χωριού μας. Η πράξη αυτή από μέρους σας θα αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και σε άλλους, καθώς επίσης και την ηθική ικανοποίηση σ΄όλους τους κατοίκους της Κοινότητας ΚΑΡΥΩΤΙΣΣΑΣ.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Μετά τιμής,
Παναγιώτης Κουσουτζής

Πρώτη Δημοσίευση:

Εφημερίδα "Εορδαϊκός Παλμός" | 21 Μαίου 2003
Εφημερίδα "ΠΡΩΤΗ της Αιγιάλειας" | 26 Μαίου 2003